ชั้นหวังดี  เธอหนีชั้นทำไม

        เอาปูนึ่งค่า.....จะอร่อยเหรอปูน่ะ   กินกุ้งไม่ดีกว่าเหรอ กุ้งเผาละกัน ที่นี่อร่อยมากนะ   อืม......

        เอานี่เอาข้าวต้มมาฝาก จะได้กินเป็นอาหารเช้า.......ขอบใจนะ  แต่กินมาแล้วอ่ะ.....อร่อยนะจ้าวนี้อ่ะ  อ่ะ เดี๊ยวเอาใส่จานให้         อืม.....

        เออนี่ เนตบุ๊ค มันดียังไงบ้างอ่ะ..... เนตบุ๊คอะเหรอ  โอ๊ย ไม่เห็นชอบเลย ซื้อทำไมอันเล็กจะตาย นี่เอาแบบนี้ดีกว่า  เนี๊ย ไม่เสียสายตา  ราคาขายต่อดี.......อืม   

        ชอบเสื้อตัวนี้จัง......เสื้อตัวไหน ตัวนี้เหรอ ไม่เห็นจะชอบเลย เอาตัวนี้ดีกว่า  สีแดง ชั้นชอบ ตัวนี้แหละเหมาะกะเธอ  เอาตัวนี้นะ มาเดี๋ยวต่อให้   แม่ค้า ตัวนี้เท่าไหร่คะ......อืม

        .......เคยเจอ  กันมั๊ยคะ   ดิฉันเจอบ่อย ตะโกนในใจดังลั่น    เฮ้ย  ถาม(กรู)ก่อนมั๊ย ว่าอยากป่าว     ต้องตะโกนในใจค่ะ เพราะเกรงใจคนเค้าหวังดีอยู่  กลัวเราจะดูเป็นคนไม่ดี.......  คนเราจะเป็นอย่างนี้กันเยอะนะคะ  คือเค้าก็ภายใต้ความหวังดีนั่นแหละ(เค้าคิดว่าเค้าหวังดีกะเรา)  แต่พอเราไม่ได้ต้องการ  มันก็กลายเป็นการยัดเยียดทันที   ทีนี่ พอมาถึงการยัดเยียด ต่อให้สิ่งนั้นดีอย่างไร (ในสายตาเค้า)  มันก็ทำให้เราอึดอัดอยู่ดี     เพราะฉนั้นจึงจำเป็นเหลือเกินค่ะ  ที่ก่อนจะหยิบยื่นอะไรให้ใครซักคนไม่ว่าจะเป็นรูปแบบ  สิ่งของ วัตถุ   หรือแม้แต่ความคิดเห็น คำแนะนำ   คำสั่งสอนอะไรก็แล้วแต่     หากเค้าไม่ได้ร้องขอ   กรุณาเก็บเอาไว้เถอะค่ะ    .......
           
        ดิฉันเคยครั้งหนึ่งค่ะ  อันที่จริงในชีวิตคงนับไม่ถ้วน แต่ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้เลย   นั่งกันสวยๆหน้ากระจก   พี่ข้างๆ หน้าเป็นรอยหลุมเยอะ   ดิฉันหันไปเสนอคำแนะนำทันที่ เรานี้ผู้รู้เต็มที่   พี่ๆ ผิวหน้าพี่นี่ แก้ได้ไม่ยากนะคะ   เดอร์มาโลนเลอร์ซิคะ รับรองหายค่ะ   ราคามันอยู่ที่ประมาณ....บลา บลา บลา     ทันใดนั้น จึงเห็นสีหน้าพี่เค้า ดูเจื่อนๆ ฝืนๆ   ...โอวววว ตายแล้วเรา   คำพูดเรามันไปทำให้เค้ารู้สึกว่า ผิวที่เค้าเป็นอยู่นี้มันไม่น่าดู ขนาดหนัก  จนถึงกับต้องเสนอให้ไปทำหน้ากันเลยมั๊ยนี่    .... พี่เค้าไม่ตอบอะไรมาแม้แต่คำเดียวนอกจากยิ้มๆ   ซึ่งเราไปต่อไม่ถูกเลยล่ะค่ะ   พี่เค้าไม่ผิดหรอก  เราต่างหากละคะที่พูดอะไรไปเนี๊ย.....คุณคะ  ตั้งแต่นั้นมาค่ะ ไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว เรียนรู้ชุดใหญ่เลยค่ะว่า........ใครถามมิทราบ              

ทีนี้มันก็จะมาขัดกับคำที่เค้าสอนๆกันมาแต่โบราณอีก   ตักบาตร อย่าถามพระ    ...แหม อันนี้ เราก็เก็บไว้ใช้เป็นการเฉพาะกับพระค่ะ  เราก็อย่าเอาไปเป็นบรรทัดฐานกะเรื่องอื่นๆ หรือบุคคลอื่นใด  มันคนละแบบกัน......ไอ้ที่มาเขียนกันอย่างนี้ไม่ได้มีเจตนาจะว่าใครนะคะ   ดิฉันเองกว่าจะหันมาเห็นตัวเอง ว่าช่างยัดเยียดความคิดให้ผู้อื่นนั้น ก็ผ่านอายุมาซะปูนนี้เลย  พอได้เพ่งดู่ตัวเองมากขึ้น ก็ยิ่งชวนให้ตกใจ  ทำไมเราเป็นคนแบบนี้

        ทีนี้ ก็ลองเป็นผู้สังเกตุการณ์มองคนอื่นๆบ้างว่าเค้าเป็นกันอย่างไร   ก็ได้เห็นความจริง ว่า    คนเราหากเอาแต่เสนอแนะ  เอาแต่แบบที่เราตัดสินว่าดี  นำไปมอบให้ผู้อื่น โดยที่ไม่เคยสังเกตุ ว่าเค้าไม่ได้ต้องการ  มันก็มีแต่ทำให้คนเค้าอึดอัดแหละค่ะ....... ซักพักจะพบว่า เค้าจะหายๆไป  เราเองก็คงจะจ้องแต่สงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเค้าดูห่างชั้น ทั้งที่ชั้นทำสิ่งดีๆให้ตั้งเยอะ   ข้าวเช้าก็ซื้อมาให้ กิน บางวันมีน้ำเต้าหู้มาด้วยนะ อร่อยมากเชียว....ได้ข่าวว่า  เค้าไม่ได้ชอบน้ำเต้าหู้ซะหน่อย  และเค้าก็ไม่ได้ ชอบรสชาดอาหารร้านนี้ซะด้วย...... พอคิดไปคิดมามี โกรธค่ะ  เชอะ  พวกนี้ ไม่เห็นความหวังดีของเรา  ไม่เห็นบุญคุณ....โน่น  ไปโน่น  
                  
        ทำไมเค้าไม่ชวนเราไปช๊อปปิ้งนะ  เราเลือกของให้เค้าทุกครั้งเลยนะ  ช่วยต่อราคาให้ด้วย  เลือกแต่ละที ของดีๆทั้งนั้น  ทำไมไม่เห็นชวนเรา......ชวนทำไม   ไปกะแก ทีไร ไม่เห็นได้ของที่ชั้นอยากได้จริงๆซักที  มันก็ของที่แกชอบทั้งนั้นแหละ( เวลาเราแอบไประบายกะคนอื่นเราจะพูดอย่างนี้ค่ะ)

         นี่แหละค่ะ  หนึ่งในสาเหตุที่บุคคลผู้หวังดี มักโดนทิ้งห่าง......แก้ไม่ยากค่ะ ผู้หวังดีคะ    แค่ถามค่ะ   ถามซักคำ  อยากได้มั๊ย.......ถ้าเค้าอยากได้ ก็ค่อยว่ากัน  ถ้าเค้าไม่อยากได้  ก็ช่วยอยู่เฉยๆ....จบข่าว

พัทรวี บุญประเสริฐ