รับมือ

        คนเราทุกคน หากยังไม่ตายไปเสียเดี๋ยวนี้ เราทุกคนจะต้องรับมือ กับสถานการณ์ต่างๆ เสมอค่ะ   กับทุกเรื่อง แม้แต่วัย ของเรา......รับมือกับวัยนี่เหรอค่ะ  อย่าเพิ่งแปลกใจไปนะคะ ดิฉันเองกำลังรับมือมันอยู่เลยค่ะ       ไม่ใช่เรื่องความแก่เหี่ยวแก้มย้อย ไอ้เรื่องนั้นมันเกิดอยู่แล้ว  มันเป็นเรื่องอื่นๆ....

        ดิฉันทำงาน อยู่หน้าจอ  แล้วดันมาเป็นพิธีกรข่าวบันเทิง   ซึ่งตามทัศนคติคนทั่วไปแล้ว ส่วนใหญ่ 99 เปอร์เซ็นต์ จะเป็นเด็กสาว ใสๆ  มาทำหน้าที่นี้กัน  แต่ดิฉัน ดัน เกือบ สี่สิบ  ดูราวกับเป็นความผิด ที่แก่.....

        สิ่งหนึ่งที่เป็นแรงกดดัน อันดับแรก ที่ดิฉันต้องเรียนรู้การรับมือ คือคำว่าแก่   จากประสบการณ์ที่ทำงานอยู่ที่นี่ มาจะเข้าปีที่ 8  คำว่าแก่  กลายเป็นคำด่าชนิดหนึ่งไปแล้วค่ะ   ดิฉันมักได้ยินคำว่า  แก่เฉยๆ   ไปจนถึงคำว่า อีแก่   ได้ยินตั้งแต่ อายุ 31 จน 39 แล้วค่ะ  ผู้คนส่วนหนึ่งมักจะพูดคำว่าแก่  ราวกับ เป็นตัวบ่งบอก การสิ้นประโยชน์  หมดความเป็นผู้เป็นคน .....

คุณเชื่อมั๊ย ดิฉันเข้าใจค่ะ.... ตอนที่ดิฉันอายุไม่มากขนาดนี้  ดิฉันเคยอยากไปยืนอยู่ตรงหน้าจอ  แล้วทั้งคิดและพูดว่า  เค้าแก่แล้วน่าจะไปได้แล้ว (หมายถึงคนที่เป็นพิธีกรเดิม)  และรู้สึกราวกับเค้าไร้ประโยชน์แล้วจริงๆ.......  วันหนึ่ง ดิฉันไม่ตายค่ะ  ทำให้เดินทางมาถึงวันที่ แก่ เช่นกัน   ราวกับพระเจ้ากำลังให้บทเรียนที่แสนโหด.......   คุณรู้มั๊ย หากคุณโดนพูดว่า แก่ๆๆๆๆ เค้าจะหาคนใหม่มาแทนแล้ว เตรียมตัวเถอะ

        บางวันก็...นี่ถ้าเค้าให้ออกจะเสียใจมั๊ย....... เจอแบบนี้ ถ้าคุณได้ออกไปแล้ว เรื่องมันก็จบไปแล้วล่ะค่ะ  คุณคงได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ไปนานแล้ว อาจจะประสบความสำเร็จไปแล้วด้วย     ไม่ต้องมาเจอกับคำพูดให้ใจมันแกว่งเล่นแบบนี้อยู่จน 8 ปีเข้าไปแล้ว     .....แต่นี่   ดิฉันยังอยู่ค่ะ   ยังต้องอยู่กับ ทุกๆคำพูดทีมันแย่ขนาดนี้ ไม่ได้ไปไหน    คุณดูซิคะ    มันคืออะไร กรรมชัดๆ.........

        แต่...... ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นค่ะ   ประเด็นคือเบื้องบนกำลังสอนอะไรเรา   ดิฉันว่าสอนเยอะเลยค่ะ ....   ตั้งแต่ให้ใจเราหวั่นไหว เมื่อได้ยินคำพูดไม่ดี    รู้สึกไม่มั่นคงท้อถอย   เพื่อ..ให้เรากลับมา ตั้งหลัก แล้วดูความร้สึกตัวเองว่าเป็นอย่างไร จะผ่านมันไปอย่างไร จะวางมันลงอย่างไร......ให้เราได้รู้สึกเกลียดคนที่พูดไม่ดีกับเรา    แล้วให้เรากลับมาตามอารมณ์ตัวเอง  ให้วางมันลง   และปล่อยให้ผ่านไป........ไม่เลวเลยใช่มั๊ยคะ    เรื่องแย่ๆ กำลังสั่งสอนเราให้เราเติบโตในเรื่องอารมณ์ค่ะ  สอนกันหนักนะคะตั้งแต่วันแรกที่ออกอากาศจนถึงทุกวันนี้เนี๊ย.......      ก็ยังมีหลุด อารมณ์พุ่ง ตามไม่ทัน ก็มีบ้าง แต่ก็ดึงกลับได้เร็วขึ้น   จากที่ 3 วัน คิดวนๆ  ราวกับเหตุการณ์เกิดซ้ำๆ  ก็กลายมาเป็น ไม่กี่ ชั่วโมงก็เบาลง  แล้วก็เริ่มวางมันไป.................เวลาต้องเจอะ เจอ  ต้องประสานงานกับบุคคลที่เราอยากห่าง  เราก็คุมโทนอารมณ์ของเราให้นิ่ง   ไม่รักไม่เกลียด  มองอารมณ์ตัวเอง    แล้วก็ปล่อยมันไป   ......

         ดิฉันเคยคิดเล่นๆนะคะ   ว่า   ออกจากช่อง 9 ไปเมื่อไหร่คงบวชได้พอดี……    แค่คิดค่ะ    ตอนนี้ยังชอบติดขนตาปลอมอยู่เลย  จะบวชแต่ขนตางอนเช้งได้อย่างไร    ปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน......

พัทรวี บุญประเสริฐ