การตัดสินใจครั้งสำคัญ

        โดยปกติดิฉันเป็นคนตัดสินใจเร็วค่ะ และไม่สับสน เดินชนทุกอย่างได้หน้าตาเฉย    แต่เมื่อ มกราคม 2552 ค่ะ ได้เกิดการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ขึ้น  ดิฉันตัดสินใจเลี้ยงหมาค่ะ.......    

         มันเรื่องใหญ่จริงๆนะคะ   มันทำให้ดิฉัน คิดแล้ว คิดอีก วนเวียน จิตตก สับสน เหลือเกิน   คือเป็นคนไม่ชอบการับผิดชอบน่ะค่ะ  อะไรก็ตามที่ขึ้นชื่อว่า ภาระ  ดิฉันขอบาย    แต่ทีนี้ มันตัดใจไปไม่สนิทค่ะ  พอคิด  เออ มันเป็นภาระนะ ไหนจะต้องหาอาหารให้มัน   ไหนจะต้องเก็บอึ  เก็บฉี่มันอีกนะ  นี่ยังไม่รวมถ้ามันป่วยขึ้นมาจะทำไง  มีเวลาเหรอ เงินล่ะ เค้าว่ากันว่ามันแพงกว่ารักษาคนซะอีก   แล้วถ้ามันตายล่ะ   จะไหวมั๊ย   โอ้โห.... ตอนคิดว่ามันตาย ดิฉันดราม่ามากค่ะ  แค่คิดก็น้ำตาไหลนอง    (อ่อนไหว ขนาดนี้ไปเล่นละครได้แล้วล่ะ)   

         คิดมาถึงตอนมันตาย แล้วเศร้า ก็จะตัดใจค่ะ  ไม่เอาดีกว่า  ไอ้เรามันรักหมา ชอบเล่นกะมัน แต่ไม่เหมาะที่จะเลี้ยงหรอก   คิดเสร็จก็มานั่งหน้าคอมค่ะ  แล้วก็เปิด เวปไซต์เกี่ยวกับหมา  แล้วก็นั่งอ่านไป ดูรูปไป  ง่วงก็นอน ตี่นมาก็มานั่งหน้าคอม แล้วก็เปิดดูเวปหมาอีก    เกิดอยากได้ขึ้นมาอีก  ทำไงดีล่ะ มันสับสนไปมาอย่างนี้ เป็นเดือนๆเลยนะค่ะ

...............แล้วก็สาระวน นั่งอ่านเวปหมาอยู่นั่นแหละ     ได้อ่านเรื่องราวความรู้สึกของคนที่เลี้ยงหมา ทั้งหมด  ว่าเค้ารักยังไง   รู้สึกยังไง  และในวันที่จากมันเศร้าขนาดไหน   บางคน  เมื่อหมาที่เลี้ยงตายไป ก็ไม่กล้าไปหามาเลี้ยงอีก เพราะทนรับการจากไม่ไหว   บางคน ก็เข้ามาบอกว่า เค้าหาใหม่มาเลี้ยงทุกทีที่สูญเสียตัวเก่าไป     ทุกวันที่ดิฉันอ่านความรู้สึกของผู้คนที่มีสัตว์เลี้ยงอยู่ข้างตัว  มันทำให้ดิฉันตัดสินได้เรียนรู้ตัวเองในอีกมุมค่ะ

         ..............เพิ่งรู้ว่าเรากลัวการแบกรับภาระ   เราไม่ต้องการการรับผิดชอบ   เรากลัวการสูญเสียจนไม่กล้าเริ่มต้นอะไร   และหากคิดดีๆ จะพบว่าเราสูญเสียการได้สัมผัสสิ่งดีๆในชีวิตไปมากมาย เพียงเพราะเรากลัวการสูญเสีย ..... 
                 
         .......ดิฉันไม่ต้องการเป็นอย่างนั้นอีกแล้วค่ะ    เคยได้ยินมั๊ยคะ.....  หากเรากลัวฝน เราจะไม่ได้เห็นรุ้งงาม ...   หากเรากลัวการ อกหัก เราจะไม่ได้เรียนรู้การได้รัก.....  
        
         ดิฉันไปรับ แอ๋ว มาอยู่ด้วย   ตั้งแต่นั้น ดิฉันเข้าใจแล้วว่า  ไม่มีอะไรเป็นภาระเลย มีแต่ความเต็มใจทำ.....   สิ่งเดียวที่สูญเสียคือการไปค้างนอกบ้าน การกลับบ้านดึกๆ ....  พอทำภาระกิจเสร็จก็รีบกลับบ้านมาหา แอ๋ว ซะ ...  และถ้าวันไหน กลัวแอ๋วตาย  ก็บอกตัวเองว่า  นั่นเป็นอนาคต เราไม่รู้หรอก เราอาจตายก่อน  อยู่กะมันอย่างมีความสุขเดี๋ยวนี้เถอะ.....    แล้วถ้าแอ๋วป่วยล่ะ  ก็พาไปหาหมอซิ....     แล้วถ้าเราจะไปไหนล่ะ    ก็ค่อยคิดตอนนั้นไง   ..... แล้วตอนนี้ล่ะ  ก็พามันใส่กระเป๋าไปเที่ยวเล่นด้วยกันไงล่ะ
            
         ......คุณเชื่อมั๊ยคะ  ตั้งแต่ตัดสินใจเรื่องเลี้ยงหมาได้เนี๊ย  ไม่กลัวอะไรแล้วค่ะ    กลายเป็นคนกล้าได้กล้าเสีย หนักเข้าไปกว่าเดิมอีก     ขอบคุณตัวเองค่ะ ที่ก้าวผ่านความกลัว  และได้มาสัมผัสความน่ารักของ ไอ้แอ๋วมัน........

พัทรวี บุญประเสริฐ